ฮัลโหล แวะมานั่งพัก สักครู่จะเดินทางต่อไปแล้ว มานั่งตรงนี้ ไม่รู้จักใคร ไม่มีใครเอ่ยปากถามอะไร รู้สึกเบาใจดีเหมือนกัน เหนื่อย เหนื่อยกับการคิด การรู้สึก การเอาอกเอาใจ เหนื่อยกับการเสแสร้งเพื่อให้ตนเองได้ดำรงตนอยู่ในสังคมนี้ เหนื่อยจัง

หวังใจว่า พรุ่งนี้จะดีขึ้นกว่าเดิม

ยังเหงาอยู่เหมือนเดิม แม้เจอผู้คนมากมาย แต่ความรู้สึกในใจยังว่างเปล่า......

ยู้ฮู มีใครอยู่บ้านเราไม๊น๊ออออ หายหน้าไปหลายวัน บ้านเงียบเชียว มีร่องรอยคนมาเยือนนิดหน่อย แต่เค้าคงขี้เกียจคอยเจ้าของบ้าน ก็เลยเดินจากไปแล้วล่ะ เห่อๆๆๆ ทำไงได้ล่ะ แม้แต่เจ้าของบ้านเอง ยังไม่สนใจแวะเวียนมาบ้านตัวเอง จะไปเรียกร้องให้คนอื่นมาช่วยดูแลบ้านได้ไง จริงไม๊

งานเยอะขึ้น มีภาระกิจมากขึ้น (ไม่ชอบเลยคำแก้ตัวนี้) ทำให้เกิดความล้าขึ้นภายในร่างกาย ส่งผลกระทบมาถึงจิตใจ พลอยให้ไม่อยากทำอะไร และมองข้ามไปในที่สุด แย่จัง...

ห่างหายไป ก็ใช่ว่าจะเอาเวลาไปทุ่มกะงานซะทีเดียวหรอก แต่เนื่องจากมีพรรคพวกเพื่อนฝูงแวะเวียนมา ก็ต้องต้อนรับ ต้องดูแลกันหน่อย พาเพื่อนท่องเมืองบางกอก เพื่อนอยู่ได้สามวันแล้วก็บอกว่า ที่นี่ไม่เหมาะกะชั้น กลับเจียงใหม่บ้านเฮาดีกว่า ว่าแล้วก็เก็บกระเป๋าบินกลับซะงั้นน่ะ ทิ้งเราเหงาอยู่บางกอกอีกแล้วววววว

โชคดีที่ยังพอจะคิดได้ว่า ไม่มีที่ไหนที่เราจะอยู่คนเดียวในโลกนี้หรอก เรายังมีคนรอบข้างอีกเยอะ อิอิอิ (ปลอบใจให้ดูดี) ก็นั่นแหละนะ อย่างน้อย การมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ คอยคิด คอยฟัง คอยเป็นเพื่อน เป็นคนพิเศษ แม้เค้าจะไม่เพอร์เฟคอย่างที่เราคาดหวังไว้ แต่เค้าก็คือเค้า คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่ทำให้เราเป็นสุขใจ เพียงเท่านี้ก็น่าจะพอใจแล้วมิใช่รึ

เหนื่อยกับการจะต้องมาคอยระแวง คอยวิตกกังวลว่าเค้าจะดีกับเรา เหมือนอย่างที่เราดีกับเค้ารึเปล่า เหนื่อยกับการพยายามสร้างกำแพงในใจ เพียงเพราะเกรงว่าวันนึงเมื่อเค้าจากเราไปแล้วเราจะอยู่ไม่ได้

คงต้องถึงเวลาบอกตัวเองให้เปิดใจ เพื่อเรียนรู้ใครบางคนที่เข้ามาในชีวิต เปิดใจศึกษาเค้า คงต้องละทิ้งความเศร้าโศกไว้กับอดีตเสียบ้าง แล้วลองมองไปข้างหน้าอีกครั้ง ลุกขึ้นเดินทางอีกสักรอบ อย่างน้อย การเดินทางในครั้งนี้ ณ จุดเริ่มต้นของการเดินทาง ก็ยังมีคนใจดีคนนึงอยู่ข้าง ๆ ไม่ว่าระยะทางจะยาวแค่ไหน และบอกไม่ได้ว่า เค้าคนนั้นจะเดินไปกับเราจนถึงจุดหมายปลายทางรึเปล่า แต่ชีวิตนี้จะไม่ได้เรียนรู้อะไร ถ้าไม่คิดจะลองมิใช่รึ

เรียนรู้ที่จะรักใครอย่างมีสติ มีเหตุผล และตั้งตนอยู่บนความพอดี บนพื้นฐานของตัวเราเอง คงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดที่จะสามารถสอนตัวเองได้ ณ เวลานี้

อาจจะหยุดพักการเขียนบล๊อคไปบ้าง แต่ยังอยู่ที่เดิม ยังเป็นคนเดิม ที่ยังต้องเดินต่อไป

เพื่อใครสักคน หรือหลาย ๆ คนที่รอเรา และใครเหล่านั้น ก็มีค่าเพียงพอต่อการรอคอย

..As good as it get..

เข้ามาทักทายในบ่าย ๆ ของวันศุกร์ ในช่วงเวลาที่ใครต่อใครหลายคน นั่งนับเวลาถอยหลังด้วยใจจดจ่อ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ก็จะได้พักแล้ววววว อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะได้ไปเที่ยวแล้วววว แต่ใครต่อใครอาจจะเพิ่งเริ่มต้นเวลาทำงานก็เป็นได้เนอะ อิอิอิ

สองสามวันมานี้ รู้สึกเหนื่อย ๆ อาจจะด้วย ภาระหน้าที่ ที่มีเข้ามามากมาย บวกกับเรื่องราวต่าง ๆ ของแต่ละคนที่เราพลอยประสบพบเจอ ทำให้ล้า ๆ ลงไปได้บ้าง ก็เลยกลายเป็นคนขี้เกียจ ไม่ค่อยมานั่งเขียนบล๊อค แถมยังไม่ค่อยได้ตามไปคอมเม้นท์มิตรที่แสนน่ารักทั้งหลายอีก

ช่วงนี้ มีเด็กเดินทางจากประเทศต่าง ๆ แล้ว ภาระกิจนางงามมิตรภาพ ได้เริ่มขึ้นแล้ววว อิอิอิ วันไหนออกไปทำงานข้างนอก เสียพลังงานน่าดู พูดๆๆๆๆๆ กลับบ้าน หมดแรงทู๊กกกกที แต่ก็นั่นล่ะเนอะ เลือกที่จะทำ ก็ต้องทำให้ดีที่สุด แล้วก็ต้องไม่ลืมด้วยว่า เราทำในสิ่งที่เราเลือก งั้นเราจะเศร้าไปทำไม จริงมะ

เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า ให้ทุ่มเท และตั้งใจกับการทำงานทุก ๆ ชิ้น แต่ต้องไม่ลืมที่จะเหยาะความสนุกสนานเข้าไปด้วย ณ วันนี้ กำลังพยายามที่จะทำเช่นนั้นอยู่ เพราะมักจะบอกทุก ๆ คนรอบข้างเสมอว่า ไม่มีใครยิ้ม หรือ ร้องไห้ ได้ทั้งวัน จะมีก็แต่คนบ้าเท่านั้นแหละ เพราะงั้น ตราบใดที่เรายังเป็นคนปกติ ก็ย่อมเป็นธรรมดา ที่เราจะเจอะเจอ เรื่องเศร้า เรื่องดีใจ และ เรื่องธรรมดา ๆ แค่เรายิ้มรับกับทุก ๆ เรื่อง เราก็จะมีความสุขแล้วล่ะ

ฟังดูง่าย แต่ถ้าไม่ทำใจยอมรับ ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร ณ วันนี้ มีเรื่องมากมาย ให้คิด และตัดสินใจ แต่ถ้าเรามัวเสียใจกับอดีต หรือเป็นกังวลกับอนาคต วันนี้ของเราก็คงจะไม่มีความหมายอะไร

"เราไม่สามารถกลับไปแก้ใขอดีตได้ แต่เราสามารถทำวันนี้ให้เป็นอดีตที่ดีของอนาคตได้"

พักแค่นี้ก่อนดีกว่า วันนี้มีเพื่อนมาจากเชียงใหม่ เพิ่งลงเครื่องเมื่อสักครู่นี้เอง ไปเจอะเจอเพื่อนเก่า ๆ นั่งคุยกัน ทานข้าวกัน เที่ยวกันดีกว่า อาทิตย์หน้า จะได้พกพารอยยิ้มกลับมาทำงานอย่างมีความสุข เนอะ ..^_^..

Have a nice weekend จ้า